Deze lezing van Aubrey de Grey is een van de meest vormende lezingen op het gebied van modern een lang leven, en ook een van de meest tot nadenken stemmende. De Grey, een Britse bio-gerontoloog, voorzitter van de LEV Foundation en oprichter van de SENS Research Foundation, heeft drie decennia gewijd aan één specifieke bewering: veroudering is een technisch probleem, en de oplossing ervan is slechts een kwestie van tijd en geld. Maar voordat hij over de wetenschap praat, wil hij het over iets heel anders hebben: waarom de samenleving er helemaal niet over wil horen. Hij noemt dit fenomeen Pro-ageing Trance, een trance vóór veroudering, en volgens hem is dit de echte hindernis, niet de wetenschap.
Waar de video over gaat
De Grey begint met een simpele filosofische vraag: waarom, als we het over hartziekten, kanker of Alzheimer hebben, is iedereen het erover eens dat ze genezen moeten worden, maar als we het over veroudering zelf hebben, de onderliggende oorzaak van al deze ziekten, stuiten we op weerstand, ironie of onverschilligheid? Zijn antwoord: de samenleving verkeert in een bewustzijnstrance, een psychologisch verdedigingsmechanisme dat mensen in staat stelt te leven met de wetenschap dat ze zullen verouderen en sterven. Deze trance, zo stelt hij, is prima zolang er geen alternatief is. Maar zodra er een technologische kans is om in te grijpen, wordt de trance de grootste vijand van het onderzoek. Mensen vragen geen financiering aan voor geneeskunde die het leven met decennia verlengt, omdat zelfs maar denken eraan hen een beetje verontrustend lijkt.
Nadat hij het psychologische argument heeft opgebouwd, gaat De Grey over naar zijn technische routekaart, SENS, een acroniem voor Strategies for Engineered Negligible Senescence, strategieën voor technisch verwaarloosbare veroudering. De logica erachter: in plaats van te proberen alle biologische processen die schade veroorzaken te stoppen, is het voldoende om de schade zelf om de paar jaar te repareren, en zo het lichaam voor onbepaalde tijd in een functionele staat te houden. De Grey identificeert zeven categorieën van cellulaire schade die zich met de leeftijd ophopen: mutaties in de celkern, mutaties in de mitochondriën, ophoping van afval in de cellen, afval tussen de cellen, verlies van cellen die niet worden vernieuwd, zombiecellen die weigeren te sterven, en cross-links tussen eiwitten. Voor elk daarvan presenteert hij de theoretische interventie die het zou repareren. Hij staat erop: deze lijst is compleet. Het enige wat nodig is, is het ontwikkelen van hulpmiddelen om deze zeven soorten schade te repareren, en veroudering zal oplosbaar zijn.
In het laatste deel van de lezing keert De Grey terug naar de filosofie. Hij spreekt over waarom het publiek intuïtief weerstand biedt aan het idee van extreme levensduur, over de verwachte argumenten zoals overbevolking, ongelijkheid of verveling, en beantwoordt ze één voor één. Zijn leidende lijn: als je een 30-jarige zou aanbieden om over decennia de gezondheid en energie van een 30-jarige te hebben, zou hij onmiddellijk instemmen. De weerstand komt alleen wanneer we het hebben in de context van nog eens 30 levensjaren. Dat wil zeggen, de weerstand is niet tegen gezondheid, het is tegen het idee van een lang leven. En dat, zo stelt hij, is precies de trance in actie.
Waarom je zou moeten kijken
Dit is een verplichte lezing voor iedereen die geïnteresseerd is in een lang leven, niet alleen als wetenschap maar ook als filosofie. De meeste inhoud die tegenwoordig over veroudering verschijnt, richt zich op specifieke onderzoeken, sirtuïnen, NMN, senolytica, Yamanaka, maar er wordt heel weinig aandacht besteed aan de meer fundamentele vraag: waarom rent de samenleving niet om er hetzelfde budget aan uit te geven als aan de strijd tegen kanker? De Grey is de duidelijkste communicator van deze vraag, en ook van het antwoord.
De stijl van De Grey is uitdagend. Hij pronkt niet en probeert geen supplement te verkopen, hij doet al 30 jaar consequent één bewering. Een deel van de wetenschappelijke gemeenschap vindt hem nog steeds overdreven, maar zelfs zijn critici geven toe dat zijn raamwerk van zeven schadecategorieën een canon in het veld is geworden, en dat hij er in grote mate verantwoordelijk voor is dat een lang leven een legitieme wetenschappelijke discipline is geworden in plaats van fringe. Zelfs als je het niet met elk woord eens bent, zal na 50 minuten met hem de manier waarop je over veroudering denkt anders zijn. En dat is uiteindelijk het echte doel van deze lezing.
Veel kijkplezier!
💬 תגובות (0)
היו הראשונים להגיב על המאמר.